Our Deliberation | TU Delft for Integrity | A place for moral deliberation for TU Delft members

TU Delft, Integrity, and Genocide A bottom-up initiative for an integrity policy grounded in international law and precautionary action in response to serious human rights violations June 2025

Introduction

In the context of mass atrocities, deliberation without action becomes complicity through delay. The recently published outcome of TU Delft’s Moral Deliberation Chamber, The Moral Deliberation Advice Report: Sensitive collaboration relating to Israel-Gaza, while methodologically detailed and formally structured, reproduces a dangerous institutional logic: that more process is an adequate substitute for moral clarity. The advice of the Moral Deliberation Chamber is a moratorium on new collaborations. But there is no clear guidance on how to deal with the numerous existing ones, and that we find inadequate.

In the face of ongoing genocide, ethnic cleaning and systematic erasure of an entire peoples, the only justifiable time to act was already in the past.

This document is a detailed response to TU Delft’s recent moral deliberation report on institutional collaborations related to the Israel-Gaza conflict. It addresses a fundamental concern: that the report fails to meet the ethical, legal, and institutional responsibilities of the university given the current situation in Palestine.

This report is not offered solely in critique, but as a constructive intervention, meant to support the TU Delft in taking stronger, ethically grounded action. Our aim is to help our university live up to its professed values by offering clear, actionable steps. We hope this contribution will be received by the TU Delft community not as adversarial, but as part of a shared commitment to integrity, accountability, and moral leadership in times of crisis.

We begin by restating what should be the guiding framework in such contexts: the precautionary policy imperative. In the face of serious risks of complicity in war crimes or genocide—as is the case with Israeli military-linked institutions and arms manufacturers—the university must take immediate and proactive measures to halt all material, intellectual, and reputational support. This duty is grounded not only in international law and human rights frameworks, but also in TU Delft’s own Code of Conduct and knowledge security policies.

Following this, we offer a critique of the moral deliberation report’s flaws, summarized as follows

Ethical failure flaws of the content – The recommendations fall short of the urgency and moral clarity demanded by the situation, offering vague criteria where decisive action is required.
Procedural concerns – Over a year ago, during negotiation meetings with the Executive Board (CvB), these issues were discussed extensively with a group that included student representatives, staff, and scholars from Delft—including those with expertise in ethics at TU Delft. While the moral deliberation process marked a step forward, it ultimately suffered from serious shortcomings in openness, inclusion, and accountability:

Lack of reference to key materials: The process did not acknowledge or incorporate important existing work—such as the report on complicity and ties to the CvB, developed by staff and students in collaboration with experts in international law and corporate responsibility—which should have served as a foundation for informed deliberation.
No invitation to contribute: Students and staff were not invited to provide input or submit recommendations, despite having raised documented concerns and being actively engaged in the lead-up to the process.
Exclusion from process design: Those same groups, who had been instrumental in demanding the moral deliberation process, were not included in setting it up—despite their central role, expressed concerns about the structure, and clear willingness to contribute.
Missed opportunity for participatory leadership: The group genuinely encouraged the CvB to treat this as an opportunity to uphold the University Code of Conduct and to build a participatory process that balanced urgency with inclusivity. That opportunity was not taken.

Contextual flaws and omissions – The report ignores the long history of bottom-up initiatives, petitions, legal analysis, and due diligence efforts led by members of the TU Delft community. This omission reveals a pattern of double standards and institutional avoidance.

1. What Is the Right Policy in Times of Atrocity?

Due Diligence, Moral Deliberation and the Precautionary Imperative

Assuming TU Delft’s own Code of Conduct, Knowledge Security Guidelines, and commitments under humanitarian and international law, as well as established frameworks of due diligence and moral deliberation, this document addresses a fundamental question:

What is the appropriate institutional policy for a university like TU Delft in the face of gross human rights violations—such as the ongoing catastrophe in Gaza?

Gaza: A Legal and Ethical Emergency

As of 2024–2025, Gaza is experiencing a manufactured humanitarian catastrophe. Tens of thousands of Palestinians—many of them children—have been killed in an assault described by leading genocide scholars such as Raz Segal and Amos Goldberg as a “textbook case of genocide.” The International Court of Justice (ICJ) has recognized the plausibility of genocide and issued binding measures. Human rights organizations, including Amnesty International, Human Rights Watch, and UN Special Rapporteurs, have documented war crimes and crimes against humanity.

This is not a matter of political opinion. It is a matter of international law. The Genocide Convention, the Geneva Conventions, and the Dutch Law on International Crimes all require institutions to prevent direct or indirect complicity.

The Principle of Precaution: Ethics Under Conditions of Risk

The precautionary principle is a core concept in governance and ethics. It states that when there is a credible risk of serious or irreversible harm, action must be taken—even if and when full certainty is lacking. Originating in environmental law, this principle has been integrated into, amongst others:

The UN Guiding Principles on Business and Human Rights
The OECD Guidelines for Multinational Enterprises
Corporate due diligence frameworks

In the context of genocide, this means institutions must suspend or avoid high-risk collaborations unless it can be demonstrated that such ties do not contribute to harm. The burden of proof lies with the institution, not the victims.

What This Means for University Policy

Precautionary policy does not mean pre-judging individuals or imposing blanket prohibitions without evidence. It means:

Pausing high-risk collaborations when serious legal or moral concerns are raised;
Reversing the burden of proof, requiring demonstrable disassociation from atrocity crimes before continuing or initiating partnerships;
Acting urgently and transparently, particularly when there is ongoing state violence, mass displacement, or systematic targeting of civilians;
Avoiding evaluative complicity—that is, the symbolic or reputational endorsement of actors involved in unlawful conduct.

In the following sections, we will explore how TU Delft can adopt these principles in practice, offering concrete policy recommendations to ensure ethical responsibility is not just stated, but structurally implemented. We will also examine why the university’s recent report and partial moratorium are not sufficient, and outline what meaningful due diligence and accountability must look like in the context of plausible genocide.

2. Discussion: Why the Current Moral Deliberation Outcome Is Not Enough

The Role of Moral Deliberation in Times of Atrocity

The primary purpose of moral deliberation in the context of atrocity crimes—such as the ongoing plausible genocide in Gaza, as acknowledged by the International Court of Justice (ICJ)—must be to prevent institutional complicity. This includes moral, financial, technological, and reputational forms of support to actors credibly implicated in war crimes, apartheid, and crimes against humanity.

"There is (growing) evidence of potential genocide, or at least a risk of genocide, in the Israel-Gaza conflict. There is, for example, the ICJ (International Court of Justice) ruling on plausible genocide..." (p. 3)

Yet despite this clear and recognized threat, the TU Delft moral deliberation report fails on several important aspects.

Moral deliberation flaws: Content That Evades Responsibility

From a moral content perspective, the report:

Fails to call for an immediate freeze of collaborations with high-risk institutions like Technion or companies like Rafael and Thales, despite these being explicitly linked to the IDF and military applications in the report itself.

“In a limited number of existing collaborations, indirect complicity might potentially be a risk… This risk should be avoided or at least be reduced to a negligible degree.” (p. 27)

Recommends a “case-by-case” approach, even though the report itself acknowledges that this approach is insufficient in the face of atrocity:

“A case-based approach takes a lot of time... decisions are made under uncertainty... Full certainty is almost never possible.” (p. 28)

Relegates genocide to a matter of optics and process, advising “dialogue” so that institutions might distance themselves “in word and deed”:

“In case of an existing collaboration, it would seem reasonable to try to enter into a dialogue with the partner about the alleged complicity…” (p. 27)

Failure to Reference the July 2024 ICJ Ruling

One of the most glaring omissions in the TU Delft moral deliberation report is the absence of any reference to the July 2024 ruling by the International Court of Justice. This ruling affirmed that Israel’s occupation of Palestinian territories (including East Jerusalem) is illegal, amounts to annexation, and violates international prohibitions against racial segregation and apartheid. Crucially, the ruling reasserts that all states are legally obliged not to recognize, support, or maintain this unlawful situation.

By excluding this landmark decision, the report fails to acknowledge the full legal and moral stakes of the issue. This omission not only weakens the credibility of TU Delft’s response, it also potentially exposes the university to complicity in violations of international law. In a context where states are explicitly ordered to refrain from aiding or legitimizing apartheid and annexation, TU Delft must not hesitate to take strong precautionary measures—including boycotting institutions complicit in atrocity crimes.

While this document focuses on the case of Gaza and genocide, we emphasize that similar measures must be considered in relation to any grave human rights violations, including those constituting apartheid or occupation. The standard for institutional ethics must be universal, not selectively applied.

In situations where credible international legal bodies, such as the International Court of Justice, have already found plausible evidence of genocide, the priority now is not to initiate “dialogue,” but to take immediate, precautionary action.

The Inadequacy of Case-Based Ethics in the Context of Genocide

The report praises its “inductive,” “bottom-up” approach, which builds a general ethical framework from individual cases:

“Rather than installing an expert committee, it does deliberation with a broadly composed moral deliberation chamber... not (necessarily) ethical experts...” (p. 5)

This is inappropriate for a context in which international law has already determined that plausible genocide is occurring. An inductive, “moral learning” approach is ethically irresponsible when the crimes are already known, proven, and unfolding.

“One might use the country of origin… involved in a violent conflict in which human rights are severely violated... as proxy.” (p. 29)

A macro-level reality—genocide—is subordinated to micro-level ambiguity. This results in institutional paralysis and procedural delay in the face of mass atrocity.

What Precaution Actually Demands

The report itself outlines a precautionary approach:

“If there is serious risk of complicity in severe human right violations or genocide… the university should reverse the burden of proof and not engage in that collaboration until it can be shown that the risk… is reasonably small.” (p. 30)

Yet this principle is not applied to any existing partnerships.

Instead of freezing collaborations, the report offers more process.

“The bar for ending existing collaborations may be higher… but also these should be under moral scrutiny.” (p. 25)

This is not precaution. This is postponement.

Moral deliberation process flaws: A Closed and Opaque Procedure

From a process perspective, the report details a process that is:

Opaque, lacking any visible mechanism for community input, transparency, or contestation.

“The names of the members of the deliberation chamber remain confidential... the individual case reports will not be made public…” (p. 8–9)

Sidelined dissenting voices—even within the chamber:

“One person has left the chamber because they were dissatisfied with the process. The worries this person had... have not been fully resolved to their satisfaction.” (p. 7)

Ignored documented community advocacy over years, and failed to integrate prior student, staff, or solidarity group inputs, despite acknowledging "feelings of (social) unsafety" among affected groups.

“Feelings of (social) unsafety at the university... Israeli students and faculty members may feel marginalized or discriminated against.” (p. 23)
(Note: No parallel recognition of Palestinian, Arab, or pro-Palestine students and staff.)

The deliberation was not designed to respond to structural critiques, but to contain them through a controlled, exclusionary process.

Contextual Flaws and Omissions

The report itself admits to selective enforcement of knowledge security standards, stating that similar dual-use concerns would have led to non-collaboration with countries like China, Russia, or Iran, but not with Israel (p. 22). There is no discussion around this flaw, is it accidental?

Our critique of this report is not based on a single policy disagreement. It stems from a documented and escalating pattern of institutional avoidance, double standards, and strategic delay. Even before 2023, staff and students have submitted petitions, reports, and Freedom of Information (FOI) disclosures—all of which are ignored in this report. The history of attempts to reach out to the University and engage in serious conversations on the subjects of due diligence and moral deliberation is critical.

A consistent pattern of censorship, intimidation, and retaliatory pressure against scholars who engage with Palestine—particularly from anti-colonial and anti-genocidal perspectives—has become systemic across Western academia. TU Delft is no exception. While it is beyond the scope of this document to fully catalogue the many related incidents at TU Delft, the pattern is clear. It includes the shutting down of lectures, exclusion of critical voices, the weaponization of safety discourse, and the selective use of antisemitism accusations to suppress dissent. At the same time, speakers lacking scholarly credentials—but with ties to powerful pro-Israel lobbying groups—have been welcomed by TU Delft leadership, even when their public record includes the denial of Palestinian rights and historical atrocities. These choices do not reflect neutrality, but a consistent pattern of alignment.

This deeply compromised context justifies our institutional distrust of the university’s ability to self-regulate without sustained community pressure, and underscores why institutional complicity must be publicly challenged. We have learned that only when organized resistance brings visibility does the university partially backtrack or reconsider.

Why the Report’s Outcome Is Inadequate

Despite its own language on evaluative complicity, dual-use risks, and potential genocide, the report:

Recommends no immediate freeze or suspension of existing partnerships.
Names no collaborators.
Offers no public transparency.
Engages no external human rights expertise.

Instead, it defers all responsibility to a future permanent chamber, to a database being built until 2027, and to ongoing dialogue.

“An integral database for all of TU Delft is in the making and is expected to be available as from 2027...” (p. 33)

This is not ethical governance. This is ethical deflection.

What Would an Adequate Response Look Like?

A precautionary and morally coherent response would require TU Delft to:

Immediately freeze all collaborations with:

Israeli institutions tied to the IDF, including those providing technological, logistical, or academic support to military operations or surveillance infrastructure in the Occupied Palestinian Territories.
Any partner in a state credibly accused of genocide, war crimes, or crimes against humanity, as recognized by international legal bodies or reputable human rights organizations.
Any institution that does not explicitly distance itself from violations of international law.
Private sector entities supplying weapons, surveillance technology, or logistical support used in the perpetration of atrocity crimes, including arms manufacturers and dual-use tech companies.
Research funders or consortia that prohibit ethical screening or constrain the university’s ability to act on precautionary moral grounds, including those that impose red lines on disclosure, discussion, and divestment.
Academic institutions or organisations that retaliate against or penalize staff, students and researchers for acts of conscientious objection, ethical refusal, or public advocacy concerning Israel’s role and responsibility in ongoing crimes.

Publicly recognize the ICJ provisional ruling and acknowledge its direct implications for institutional complicity and academic partnerships.
Publish a detailed and transparent register of all current and recent collaborations with Israeli institutions including funding arrangement, industrial and knowledge exchange partnerships;

Engage international experts in law, genocide studies, and human rights, with particular priority given toPalestinian scholars.
Establish a democratic, participatory ethics procedure for deliberation and decision-making that includes student and staff voices, especially those from directly affected and marginalized communities in all future ethical processes.
Adopt BDS-aligned principles of nonviolent resistance to apartheid and genocide, in keeping with international human rights standards.
Establish a standing Ethical Oversight Committee composed of independent experts, affected community members, and elected staff and students, to review and guide partnerships, research ethics, and whistleblower protections.

“Given that the war in Gaza involves plausible genocide according to ICJ, the expectations in this case… are (very) high.” (p. 27)

The report says it. The ICJ says it. Now TU Delft must act responsibly, and by TU Delft we mean all of us members of the University.

3. What Can We Do When Our Institution Fails?

Institutions do not change by themselves. When official bodies like moral deliberation chambers fail to deliver justice, responsibility shifts to the community. Staff, students, and allies must take action.

This group will take responsibility for facilitating the alternatives outlined below. After a systemic failure to convince TU Delft leadership to act in alignment with international law and human rights, we are committing to becoming the university we want to live in. It is up to all of us—the workers, students, and members of this institution—to lead by example.

Conscientious Objection and Ethical Dissent

Staff and students should have the right to opt out of collaborations they believe are unethical. TU Delft must:

Establish clear conscientious objection protocols;
Allow researchers to refuse funding or partnerships they find ethically compromising;
Protect whistleblowers and dissenters from retaliation.

Bottom-Up Ethical Structures

Instead of relying solely on top-down processes, the university community must:

Form independent ethical review groups with student and staff representation;
Document and publish ongoing concerns, maintaining institutional memory;
Create platforms for marginalized voices and affected communities to speak.

These are not merely suggestions. We will take the initiative to build and sustain these bottom-up structures.

Demanding Accountability and Change

Finally, we must:

Demand a full suspension of all partnerships with institutions plausibly complicit in genocide;
Call for public disclosure of TU Delft’s collaboration records;
Insist on the inclusion of international human rights experts in ethical decision-making;

Only with transparency, accountability, and courage can a university like TU Delft begin to uphold its stated values.

In the face of atrocity, delay is complicity. If our institutions will not act, we must.

This document is a collective response rooted in the principles of international law, university ethics, and historical responsibility.

Endorse our message

PDF

Authors:

(Four of the authors names are withheld for personal safety reasons)

Andrea Gammon, Assistant Professor of Ethics and Philosophy of Technology, TU Delft

Camilo Andres Benitez Avila, Lecturer of Delft Centre for Entrepreneurship, TU Delft

Dario Perfigli, PhD Candidate at the Faculty of Technology Policy and Management, TU Delft

Era Dorta Perez, Research Software Engineer at the Faculty of Electrical Engineering, Mathematics and Computer Science, TU Delft

Gina Stavropoulou, Data Engineer at the Faculty of Architecture and the Built Environment, TU Delft

Jagoda Cupać, Assistant Professor at the Faculty of Civil Engineering & Geosciences, TU Delft

Jackson Campolattaro, PhD Candidate at the Faculty of Electrical Engineering, Mathematics and Computer Science, TU Delft

Jasper Groen, PhD Candidate at the Faculty of Aerospace Engineering, TU Delft

Jose Carlos Urra Llanusa, Research Software Engineer at the TU Delft Digital Competence Center

Kritika Maheshwari, Assistant Professor in Ethics and Philosophy of Technology, TU Delft

Santosh Ilamparuthi, Data Steward at Faculty of Electrical Engineering, Mathematics and Computer Science, TU Delft

TU Delft, Integriteit, en Genocide Een bottom-up initiatief voor een integriteitsbeleid gebaseerd op internationaal recht en het voorzorgsbeginsel in de context van ernstige schendingen van mensenrechten Juni 2025

Introductie

In de context van grootschalige wreedheden wordt beraadslaging zonder actie medeplichtigheid door vertraging. De onlangs gepubliceerde uitkomst van de Morele Beraadslaging Kamer van de TU Delft, The Moral Deliberation Advice Report: Sensitive collaboration relating to Israel-Gaza, hoewel methodologisch gedetailleerd en gestructureerd, herhaalt een gevaarlijke institutionele logica: dat meer proces een adequaat substituut is voor een duidelijk moreel standpunt innemen. Het advies van de Moral Deliberation Chamber is een moratorium op nieuwe samenwerkingen. Maar er is geen duidelijke richtlijn over hoe om te gaan met de talrijke bestaande samenwerkingen, en dat vinden wij ontoereikend.

In het aanzien van aanhoudende genocide, etnische zuivering en de systematische uitwissing van een heel volk, was het enige rechtvaardigbare moment om te handelen al in het verleden.

Dit document is een gedetailleerde reactie op het recente rapport over morele beraadslaging van de TU Delft over institutionele samenwerkingen gerelateerd aan het Israël-Gaza conflict. Het kaart een fundamentele zorg aan: dat het rapport nalaat te voldoen aan de ethische, juridische en institutionele verantwoordelijkheden van de universiteit, gezien de huidige situatie in Palestina.

Dit rapport wordt niet enkel als kritiek aangeboden, maar als een constructieve interventie, bedoeld om de TU Delft te ondersteunen bij het nemen van sterkere, ethisch onderbouwde actie. Ons doel is om onze universiteit te helpen haar zelfgestelde waarden waar te maken door duidelijke, uitvoerbare stappen aan te bieden. Wij hopen dat deze bijdrage door de TU Delft-gemeenschap niet als vijandig zal worden ontvangen, maar als onderdeel van een gedeelde inzet voor integriteit, verantwoording en moreel leiderschap in tijden van crisis.

We beginnen met het herbevestigen van wat het leidende kader zou moeten zijn in dergelijke contexten: het voorzorgsbeginsel. Bij serieuze risico's op medeplichtigheid aan oorlogsmisdaden of genocide—zoals het geval is bij aan het Israëlische leger gelieerde instellingen en wapenfabrikanten—moet de universiteit onmiddellijke en proactieve maatregelen nemen om alle materiële, intellectuele en infrastructurele steun stop te zetten. Deze plicht is niet alleen geworteld in internationaal recht en mensenrechtenkaders, maar ook in de eigen Gedragscode en het kennisveiligheidsbeleid van de TU Delft.

Hierna bieden wij een kritiek op de gebreken van het morele beraadslagingsrapport, als volgt samengevat:

Ethische tekortkomingen in de inhoud – De aanbevelingen schieten tekort in de urgentie en morele helderheid die de situatie vereist, en bieden vage criteria waar juist besluitvaardig optreden noodzakelijk is.
Procedurele zorgen – Meer dan een jaar geleden, tijdens overlegvergaderingen met het College van Bestuur (CvB), zijn deze kwesties uitgebreid besproken met een groep bestaande uit studentvertegenwoordigers, medewerkers en wetenschappers uit Delft—inclusief experts op het gebied van ethiek aan de TU Delft. Hoewel het morele beraadslagingsproces een stap vooruit markeerde, leed het uiteindelijk onder ernstige tekortkomingen in openheid, inclusie en verantwoording:

Gebrek aan verwijzing naar kernmateriaal: Het proces erkende of incorporeerde geen belangrijk bestaand werk—zoals het rapport over medeplichtigheid en banden met het CvB, ontwikkeld door medewerkers en studenten in samenwerking met experts in internationaal recht en maatschappelijk verantwoord ondernemen—dat als basis had moeten dienen voor geïnformeerde beraadslaging.
Geen uitnodiging tot bijdrage: Studenten en medewerkers werden niet uitgenodigd om input te leveren of aanbevelingen in te dienen, ondanks het feit dat zij gedocumenteerde zorgen hadden geuit en actief betrokken waren in de aanloop naar het proces.
Uitsluiting van procesontwerp: Dezelfde groepen die instrumenteel waren in het eisen van het morele beraadslagingsproces, werden niet betrokken bij de opzet ervan—ondanks hun centrale rol, geuite zorgen over de structuur, en duidelijke bereidheid om bij te dragen.
Gemiste kansen voor participatief leiderschap: De groep heeft het CvB oprecht aangemoedigd om dit te zien als een kans om de Gedragscode van de universiteit hoog te houden en een participatief proces op te bouwen dat urgentie in evenwicht bracht met inclusiviteit van perspectieven. Die kans is niet gegrepen.

Contextuele tekortkomingen en omissies – Het rapport negeert de lange geschiedenis van bottom-up initiatieven, petities, juridische analyses en due diligence-inspanningen onder leiding van leden van de TU Delft-gemeenschap. Deze omissie onthult een patroon van dubbele standaarden en institutionele ontwijking.

1. Wat is het juiste beleid in tijden van gruweldaden?

Due Diligence, Morele Beraadslaging en het Voorzorgsbeginsel

Uitgaande van de eigen Gedragscode van de TU Delft, de Richtlijnen Kennisveiligheid en verplichtingen onder humanitair en internationaal recht, evenals gevestigde kaders van due diligence en morele beraadslaging, behandelt dit document een fundamentele vraag:

Wat is het passende beleid voor een universiteit als de TU Delft in het aanzien van grove schendingen van de mensenrechten—zoals de voortdurende catastrofe in Gaza?

Gaza: Een juridische en ethische noodtoestand

Vanaf 2024–2025 maakt Gaza een door mensen veroorzaakte humanitaire catastrofe door. Tienduizenden Palestijnen—velen van hen kinderen—zijn gedood in een aanval die door vooraanstaande genocidewetenschappers zoals Raz Segal en Amos Goldberg wordt omschreven als een "schoolvoorbeeld van genocide". Het Internationaal Gerechtshof (ICJ) heeft de plausibiliteit van genocide erkend en bindende maatregelen opgelegd. Mensenrechtenorganisaties, waaronder Amnesty International, Human Rights Watch en speciale rapporteurs van de VN, hebben oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid gedocumenteerd.

Dit is geen kwestie van politieke opinie. Het is een zaak van internationaal recht. Het Genocideverdrag, de Verdragen van Genève en de Nederlandse Wet Internationale Misdrijven vereisen allemaal dat instellingen directe of indirecte medeplichtigheid voorkomen.

Het voorzorgsbeginsel: Ethiek onder risicovolle omstandigheden

Het voorzorgsbeginsel is een kernconcept in bestuur en ethiek. Het stelt dat wanneer er een geloofwaardig risico is op ernstige of onomkeerbare schade, er actie moet worden ondernomen—zelfs als volledige zekerheid ontbreekt. Dit principe, oorspronkelijk uit het milieurecht, is geïntegreerd in onder andere:

De VN-richtlijnen voor Bedrijfsleven en Mensenrechten
De OESO-richtlijnen voor Multinationale Ondernemingen
Kaders voor maatschappelijke zorgvuldigheid (corporate due diligence)

In de context van genocide betekent dit dat instellingen samenwerkingen met een hoog risico moeten opschorten of vermijden, tenzij kan worden aangetoond dat dergelijke banden niet bijdragen aan schade. De bewijslast ligt bij de instelling, niet bij de slachtoffers.

Wat dit betekent voor het universiteitsbeleid

Voorzorgsbeleid betekent niet het vooraf beoordelen van individuen of het opleggen van algemene verboden zonder bewijs. Het betekent:

Het pauzeren van hoog-risico samenwerkingen wanneer ernstige juridische of morele zorgen worden geuit;
Het omkeren van de bewijslast, waarbij aantoonbare distantiering van gruweldaden vereist is voordat partnerschappen worden voortgezet of gestart;
Urgent en transparant handelen, met name wanneer er sprake is van aanhoudend staatsgeweld, massale ontheemding of systematisch geweld tegen burgers;
Het vermijden van evaluatieve medeplichtigheid—dat wil zeggen, de symbolische of infrastructurele steun aan actoren die betrokken zijn bij onrechtmatig handelen.

In de volgende secties zullen we verkennen hoe de TU Delft deze principes in de praktijk kan brengen, waarbij we concrete beleidsaanbevelingen doen om ervoor te zorgen dat ethische verantwoordelijkheid niet alleen wordt uitgesproken, maar structureel wordt geïmplementeerd. We zullen ook onderzoeken waarom het recente rapport en het gedeeltelijke moratorium van de universiteit niet volstaan, en schetsen hoe betekenisvolle due diligence en verantwoording eruit moeten zien in de context van aannemelijke genocide.

2. Discussie: Waarom de huidige uitkomst van de morele beraadslaging niet genoeg is

De rol van morele beraadslaging in tijden van gruweldaden

Het hoofddoel van morele beraadslaging in de context van gruweldaden—zoals de aanhoudende aannemelijke genocide in Gaza, zoals erkend door het Internationaal Gerechtshof (ICJ)—moet zijn om institutionele medeplichtigheid te voorkomen. Dit omvat morele, financiële, technologische en infrastructurele vormen van steun aan actoren die geloofwaardig betrokken zijn bij oorlogsmisdaden, apartheid en misdaden tegen de menselijkheid.

"Er is (groeiend) bewijs van potentiële genocide, of althans een risico op genocide, in het Israël-Gaza conflict. Er is bijvoorbeeld de uitspraak van het ICJ (Internationaal Gerechtshof) over aannemelijke genocide..." (p. 3)

Toch faalt het morele beraadslagingsrapport van de TU Delft, ondanks deze duidelijke en erkende dreiging, op verschillende belangrijke aspecten.

Inhoudelijke tekortkomingen: Inhoud die verantwoordelijkheid ontwijkt

Vanuit een moreel inhoudelijk perspectief:

Verzuimt het rapport op te roepen tot een onmiddellijke bevriezing van samenwerkingen met hoog-risico instellingen zoals Technion of bedrijven zoals Rafael en Thales, ondanks dat deze in het rapport zelf expliciet worden gekoppeld aan de IDF en militaire toepassingen.

“In a limited number of existing collaborations, indirect complicity might potentially be a risk… This risk should be avoided or at least be reduced to a negligible degree.” (p. 27)

Beveelt het een “geval-per-geval” benadering aan, hoewel het rapport zelf erkent dat deze benadering onvoldoende is in het aanzien van gruweldaden:

“A case-based approach takes a lot of time... decisions are made under uncertainty... Full certainty is almost never possible.” (p. 28)

Degradeert genocide tot een kwestie van beeldvorming en proces, door “dialoog” te adviseren zodat instellingen afstand kunnen nemen “in woord en daad”:

“In case of an existing collaboration, it would seem reasonable to try to enter into a dialogue with the partner about the alleged complicity…” (p. 27)

Het niet vermelden van de ICJ-uitspraak van juli 2024

Een van de meest opvallende omissies in het rapport is de afwezigheid van enige verwijzing naar de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof van juli 2024. Deze uitspraak bevestigde dat de Israëlische bezetting van Palestijnse gebieden (inclusief Oost-Jeruzalem) illegaal is, neerkomt op annexatie en de internationale verboden op rassensegregatie en apartheid schendt. Cruciaal is dat de uitspraak herbevestigt dat alle staten wettelijk verplicht zijn deze onwettige situatie niet te erkennen, te steunen of in stand te houden.

Door deze mijlpaalbeslissing niet te vermelden, verzuimt het rapport de volledige juridische en morele belangen van de kwestie te erkennen. Deze omissie verzwakt niet alleen de geloofwaardigheid van de reactie van de TU Delft, maar stelt de universiteit potentieel ook bloot aan medeplichtigheid aan schendingen van het internationaal recht. In een context waarin staten expliciet wordt opgedragen zich te onthouden van het helpen of legitimeren van apartheid en annexatie, moet de TU Delft niet aarzelen om sterke voorzorgsmaatregelen te nemen—waaronder het boycotten van instellingen die medeplichtig zijn aan gruweldaden.

Hoewel dit document zich richt op de casus Gaza en genocide, benadrukken we dat soortgelijke maatregelen moeten worden overwogen met betrekking tot elke ernstige schending van de mensenrechten, waaronder ook apartheid en bezetting vallen. De standaard voor institutionele ethiek moet universeel zijn, niet selectief toegepast.

In situaties waarin geloofwaardige internationale juridische organen, zoals het Internationaal Gerechtshof, al aannemelijk bewijs van genocide hebben gevonden, is de prioriteit nu niet het initiëren van “dialoog,” maar het nemen van onmiddellijke acties.

De ontoereikendheid van casus-gebaseerde ethiek in de context van genocide

Het rapport prijst zijn “inductieve,” “bottom-up” benadering, die een algemeen ethisch kader opbouwt uit individuele gevallen:

“Rather than installing an expert committee, it does deliberation with a broadly composed moral deliberation chamber... not (necessarily) ethical experts...” (p. 5)

Dit is ongepast in een context waarin het internationaal recht al heeft vastgesteld dat er sprake is van aannemelijke genocide. Een inductieve benadering van “moreel leren” is ethisch onverantwoord wanneer de misdaden al bekend, bewezen en gaande zijn.

“One might use the country of origin… involved in a violent conflict in which human rights are severely violated... as proxy.” (p. 29)

Een macro-realiteit—genocide—wordt ondergeschikt gemaakt aan micro-ambiguïteit. Dit resulteert in institutionele verlamming en procedurele vertraging wanneer geconfronteerd met wreedheden op deze schaal.

Wat voorzorg daadwerkelijk vereist

Het rapport schetst zelf een voorzorgsbenadering:

Toch wordt dit principe niet toegepast op bestaande partnerschappen.

In plaats van samenwerkingen te bevriezen, biedt het rapport meer proces aan.

“The bar for ending existing collaborations may be higher… but also these should be under moral scrutiny.” (p. 25)

Dit is geen voorzorg. Dit is uitstel.

Procedurele tekortkomingen: Een gesloten en ondoorzichtige procedure

Vanuit een procesperspectief beschrijft het rapport een proces dat:

Ondoorzichtig is, met een gebrek aan enig zichtbaar mechanisme voor input vanuit de gemeenschap, transparantie of tegenspraak.

“The names of the members of the deliberation chamber remain confidential... the individual case reports will not be made public…” (p. 8–9)

Afwijkende stemmen marginaliseert—zelfs binnen de kamer:

“One person has left the chamber because they were dissatisfied with the process. The worries this person had... have not been fully resolved to their satisfaction.” (p. 7)

Gedocumenteerde belangenbehartiging vanuit de gemeenschap over de afgelopen jaren negeert, en nalaat eerdere input van studenten, medewerkers of solidariteitsgroepen te integreren, ondanks het erkennen van "gevoelens van (sociale) onveiligheid" onder getroffen groepen.

“Feelings of (social) unsafety at the university... Israeli students and faculty members may feel marginalized or discriminated against.” (p. 23)
(Opmerking: Geen parallelle erkenning van Palestijnse, Arabische of pro-Palestijnse studenten en medewerkers.)

De beraadslaging was niet ontworpen om te reageren op structurele kritiek, maar om deze te beheersen via een gecontroleerd, uitsluitend proces.

Contextuele tekortkomingen en omissies

Het rapport geeft zelf toe dat er sprake is van selectieve handhaving van kennisveiligheidsnormen, waarbij vergelijkbare dual-use zorgen zouden hebben geleid tot het niet samenwerken met landen als China, Rusland of Iran, maar niet met Israël (p. 22). Er is geen discussie over deze tekortkoming; is dit toevallig?

Onze kritiek op dit rapport is niet gebaseerd op een enkel beleidsverschil. Het komt voort uit een gedocumenteerd en escalerend patroon van institutionele ontwijking, dubbele standaarden en strategische vertraging. Zelfs vóór 2023 hebben medewerkers en studenten petities, rapporten en WOO-verzoeken ingediend—die allemaal worden genegeerd in dit rapport. De geschiedenis van pogingen om de universiteit te bereiken en serieuze gesprekken aan te gaan over due diligence en morele beraadslaging is cruciaal.

Een consistent patroon van censuur, intimidatie en repressieve druk tegen wetenschappers die zich bezighouden met Palestina—met name vanuit antikoloniaal en anti-genocidaal perspectief—is systemisch geworden in de westerse academische wereld. De TU Delft is geen uitzondering. Hoewel het buiten het bestek van dit document valt om alle gerelateerde incidenten aan de TU Delft op te sommen, is het patroon duidelijk. Het omvat het verbieden van lezingen, uitsluiting van kritische stemmen, het instrumententaliseren van het veiligheidsdiscours en het selectieve gebruik van beschuldigingen van antisemitisme om afwijkende meningen te onderdrukken. Tegelijkertijd zijn sprekers zonder wetenschappelijke kwalificaties—maar met banden met machtige pro-Israël lobbygroepen—verwelkomd door de leiding van de TU Delft, zelfs wanneer hun publieke staat van dienst het ontkennen van Palestijnse rechten en historische gruweldaden omvat. Deze keuzes weerspiegelen geen neutraliteit, maar een consistent patroon van partijdigheid.

Deze diep gecompromitteerde context rechtvaardigt ons institutionele wantrouwen in het vermogen van de universiteit tot zelfregulering zonder aanhoudende druk vanuit de gemeenschap, en onderstreept waarom institutionele medeplichtigheid publiekelijk moet worden aangevochten. We hebben geleerd dat de universiteit pas zaken heroverweegt wanneer georganiseerd verzet voor zichtbaarheid zorgt.

Waarom de uitkomst van het rapport ontoereikend is

Ondanks zijn eigen taalgebruik over evaluatieve medeplichtigheid, dual-use risico's en potentiële genocide, doet het rapport het volgende:

Beveelt geen onmiddellijke bevriezing of opschorting van bestaande partnerschappen aan.
Noemt geen namen van samenwerkingspartners.
Biedt geen publieke transparantie.
Betrekt geen externe expertise op het gebied van mensenrechten.

In plaats daarvan schuift het alle verantwoordelijkheid door naar een toekomstige permanente kamer, naar een database die tot 2027 wordt opgebouwd, en naar voortdurende dialoog.

“An integral database for all of TU Delft is in the making and is expected to be available as from 2027...” (p. 33)

Dit is geen ethisch bestuur. Dit is ethisch ontwijkgedrag.

Hoe zou een adequate reactie eruitzien?

Een voorzorgsgerichte en moreel samenhangende reactie zou vereisen dat de TU Delft:

Onmiddellijk alle samenwerkingen bevriest met:

Israëlische instellingen die verbonden zijn aan de IDF, inclusief instellingen die technologische, logistieke of academische steun verlenen aan militaire operaties of surveillance-infrastructuur in de bezette Palestijnse gebieden.
Elke partner in een staat die geloofwaardig wordt beschuldigd van genocide, oorlogsmisdaden of misdaden tegen de menselijkheid, zoals erkend door internationale juridische organen of reputable mensenrechtenorganisaties.
Elke instelling die niet expliciet afstand neemt van schendingen van het internationaal recht.
Entiteiten uit de private sector die wapens, bewakingstechnologie of logistieke steun leveren die wordt gebruikt bij het plegen van gruweldaden, inclusief wapenfabrikanten en bedrijven in dual-use technologie.
Onderzoeksfinanciers of consortia die ethische screening verbieden of de mogelijkheid van de universiteit beperken om te handelen op basis van morele voorzorgsgronden, inclusief partijen die 'rode lijnen' opleggen aan openbaarmaking, discussie en desinvestering.
Academische instellingen of organisaties die represailles nemen tegen medewerkers, studenten en onderzoekers of hen bestraffen vanwege gewetensbezwaren, ethische weigering of publieke belangenbehartiging met betrekking tot de rol en verantwoordelijkheid van Israël in aanhoudende misdaden.

De ICJ-uitspraak publiekelijk erkent en de directe gevolgen daarvan voor institutionele medeplichtigheid en academische partnerschappen aanvaardt.
Een gedetailleerd en transparant register publiceert van alle huidige en recente samenwerkingen met Israëlische instellingen, inclusief financieringsregelingen, industriële partnerschappen en kennisuitwisseling;

Internationale experts betrekt op het gebied van recht, genocidestudies en mensenrechten, met bijzondere prioriteit voor Palestijnse wetenschappers.
Een democratische, participatieve ethische procedure vaststelt voor beraadslaging en besluitvorming waarin de stemmen van studenten en medewerkers zijn opgenomen, in het bijzonder die van direct getroffen en gemarginaliseerde gemeenschappen in alle toekomstige ethische processen.
BDS-gealigneerde principes aanneemt van geweldloos verzet tegen apartheid en genocide, in overeenstemming met de normen van internationale mensenrechten.
Een permanente Ethische Toezichtcommissie instelt bestaande uit onafhankelijke experts, leden van de getroffen gemeenschap, en gekozen medewerkers en studenten, om partnerschappen, onderzoeksethiek en klokkenluidersbescherming te beoordelen en te begeleiden.

“Given that the war in Gaza involves plausible genocide according to ICJ, the expectations in this case… are (very) high.” (p. 27)

Het rapport zegt het. Het ICJ zegt het. Nu moet de TU Delft verantwoordelijk handelen, en met de TU Delft bedoelen wij ons allemaal als leden van de universiteit.

3. Wat kunnen wij doen als ons instituut tekortschiet?

Instellingen veranderen niet vanzelf. Wanneer officiële organen zoals morele beraadslagingskamers falen om rechtvaardigheid te leveren, verschuift de verantwoordelijkheid naar de gemeenschap. Medewerkers, studenten en bondgenoten moeten actie ondernemen.

Deze groep neemt de verantwoordelijkheid voor het faciliteren van de hieronder geschetste alternatieven. Na een systemisch falen om de leiding van de TU Delft te overtuigen te handelen in lijn met het internationaal recht en de mensenrechten, verbinden wij ons ertoe de universiteit te worden waarin wij willen leven. Het is aan ons allemaal—de werknemers, studenten en leden van deze instelling—om het goede voorbeeld te geven.

Gewetensbezwaren en ethisch protest

Medewerkers en studenten zouden het recht moeten hebben om af te zien van samenwerkingen die zij onethisch vinden. De TU Delft moet:

Duidelijke protocollen voor gewetensbezwaren opstellen;
Onderzoekers toestaan om financiering of partnerschappen te weigeren die zij ethisch onverantwoord vinden;
Klokkenluiders en dissidenten beschermen.

Bottom-up ethische structuren

In plaats van uitsluitend te vertrouwen op top-down processen, moet de universiteitsgemeenschap:

Onafhankelijke ethische toetsingsgroepen vormen met vertegenwoordiging van studenten en medewerkers;
Lopende zorgen documenteren en publiceren om het institutionele geheugen te bewaren;
Platforms creëren waar gemarginaliseerde stemmen en getroffen gemeenschappen kunnen spreken.

Dit zijn niet louter suggesties. Wij zullen het initiatief nemen om deze bottom-up structuren op te bouwen en te onderhouden.

Eisen van verantwoording en verandering

Ten slotte moeten we:

Een volledige opschorting eisen van alle partnerschappen met instellingen die aannemelijk medeplichtig zijn aan genocide;
Oproepen tot openbaarmaking van de samenwerkingsgegevens van de TU Delft;
Aandringen op de opname van internationale mensenrechtenexperts in de ethische besluitvorming;

Alleen met transparantie, verantwoording en moed kan een universiteit als de TU Delft beginnen de zelfverklaarde waarden hoog te houden.

In het aanzien van genocide is uitstel medeplichtigheid. Als onze instellingen niet handelen, dan moeten wij dat doen.

Dit document is een collectieve reactie geworteld in de principes van het internationaal recht, de universitaire ethiek en historische verantwoordelijkheid.

Steun onze boodschap

PDF (English)

Auteurs:

(De namen van 4 auteurs zijn uit persoonlijke veiligheidsredenen niet getoond.)